1. İşbirliği becerisinden yoksun olabilirler.
2.
Terapist yeterli beceriye sahip olmayabilir.
3.
Çevresel faktörler değişmeye engel olabilir.
4.
Terapideki başarısızlıklarına ait düşünceler engel olabilir. Değişimler
hep ya da hiç olarak
deği bolutsal olarak ele alınmalıdır. Dereceli ödevler verme, küçük
adımlar atma ve
değişmelere verilen cevap ve reaksiyonlar değerlendirilmelidir.
5.
Değişimin hasta yakınlarındaki etkileri.
6.
Değişimi bilinmeyen ve korku veren bir şey olarak görme.
7.
Terapist ve hastanın disfonksiyonel inanışlarının karşılıklı
olarak birbirini kuvvetlendirmesi.
8.
Hasta kendisinden ne beklenildiğini anlamayabilir.
9.
Disfonksiyonel tavırların sekonder kazançları olabilir.
10.
Yorumların yanlış zamanlaması hastayı zorlayabilir.
11.
Yeterli motivasyonu olmayabilir. Hastaların büyük bir kısmı yakınları
tarafından terapiye
getirilirler.
12.
Hastayı terapiye getiren sebebin kendisi terapiye engel olabilir. Obsesif veya paranoid
hasta terapistin amaçlarını sorgulayabilir.
13.
Dürtü kontrolünün azalması. Görüşme saatlerine ve zaman sınırlamasına
uymada
zorlanabilir.
14.
Hedefler gerçek dışı olabilir.
15.
Amaçlar belirsiz olabilir.
16.
Hedefler belirsiz olabilir. “Beni düzelt” gibi.
17.
Hedefler hasta ve terapist tarafından paylaşılmamış olabilir.
18. İlerleme görülmemesi hem hasta hem de terapisti hayal kırıklığına
uğratabilir.
19.
Hasta olmak pek çok insan için kendilerinde bir şeylerin çok kötü olduğunu
düşündürebilir. Deli, manyak, akıl hastası gibi damgalayan tepkiler alabilirler.
