26.3 Seslere aşırı duyarlılık
"Psikolojik rahatsızlıklarla ilgili birçok siteyi dolaştığım halde benim sorunuma yönelik birine rastlayamadım. Seslere karşı çok aşırı duyarlılığım var. Babam başta olmak üzere tüm aile bireylerinin yemek yerken, öksürürken vb. Çıkardığı seslerden inanılmaz rahatsızlık duyuyorum. Sürekli dişlerinden sesler çıkaran, çayı höpürdeterek içen vb insanlardan nefret eder oldum. Uzun zamandır evde odamdan çıkmaz oldum. Dolaşmak istediğimde de kulaklarıma pamuk tıkıyorum. Söylediğim gibi artık seslerden rahatsız olmak boyutunu çoktan aştı ve "takıntı" haline dönüştü. Bir kere psikiyatriste başvurdum ama tedaviyi yarıda bıraktım."
Seslere aşırı duyarlılık “hyperacusis” olarak bilinen bir rahatsızlıktır. Aslında kulak burun boğaz ve nöroloji uzmanlık alanlarının incelemesi gerekiyor. Bu rahatsızlığın psikolojik sonuçları olabilir ve sosyal yaşamdan uzaklaşmaya ve yoğun sıkıntıya yol açabilir. Psikiyatri belki bu sonuçları açısından yardımcı olabilir ama ilk başvuru yeri KBB ya da nörolojidir. 12 yıl gibi uzun bir süre bir uzmanla görüşmemişsiniz. Kendi kendine çare bulmaya çalışmanın bence en önemli olumsuzluklarından birisi tanı ve tedaviyi geciktirmesidir. Psikiyatride yalnızca seslerden rahatsız olmayla karakterize bir hastalık yok. Ama psikiyatrik tanı koymanın ilginç ve dikkate alınması gereken yanı kişiye özel tanıların konulabilmesidir. Hatta aynı belirti farklı kişilerde farklı sebeplerle ortaya çıkabilir ve belirti aynı olmasına rağmen konulan tanı farklı olabilir. Kişilin öyküsünü ve gelişimini de içine alan bu tanıya dinamik tanı ya da formülasyon diyoruz. Eğer KBB ve nöroloji bir tanı koyamazsa (ki üniversite hastanelerine başvurmadan bu sonuca varmamanızı tavsiye ederim) o zaman psikiyatriye başvurun.
Gürültüye tahammülsüzlük ise genellikle depresyondaki hastalarımızın ifade ettikleri bir şikayettir. Ritmik doğadaki seslerden, örneğin damlayan bir musluğun çıkardığı sesten aşırı derecede rahatsız olan hastalarım da oldu. Bu hastalarımın klinik özellikleri de hipnoza aşırı yatkınlıklarıydı. Ritmik seslerin bu hastalarımı transa soktuğunu ve trans halinde canlanan bazı anıların kendilerini rahatsız ettiği şeklinde hipotetik bir açıklama yapılabilir. Küçük yaştaki travmatik olaylar çocukluk çağının doğal hipnoza yatkınlığını kalıcı bir şekle sokabilir. Ritmik seslere duyarlılığı olan hastalarımın ortak diğer bir özelliği de erken yaşlarında üzücü ve travmatik yaşantılarının olmuş olmasıydı. Özetle bu seslerden duyduğunuz rahatsızlık tek başına bir sorun olmaktan çok başka sorunlarla birlikte olma olasılığı yüksektir. Bu nedenle detaylı bir değerlendirme yapılması faydalı olacaktır.
Dr. Mehmet Akif Ersoy
Yukarı